Sygn. akt IV P 406/06	dnia 27 czerwca 2007 r.
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Rejonowy w Skierniewicach IV Wydział Pracy w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Adam Nowak
Ławnicy: Helena Matych, Witold Git
Protokolant: Joanna Malinowska
po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2007 r. w Skierniewicach
przy udziale: ---
na rozprawie sprawy z powództwa Ilony Tych,
przeciwko "NIWEX" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Skierniewicach,
o odszkodowanie za naruszenie zasady równego traktowania, premię, koszt badań wstępnych i okresowych.
I.	zasądza od pozwanej "NIWEX" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Skierniewicach na rzecz powódki Ilony Tych niżej wymienione należności:
-	tytułem odszkodowania za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu kwotę 2.000 (słownie: dwa tysiące) złotych,
-	tytułem poniesionych kosztów badań wstępnych i okresowych kwotę 90 (słownie: dziewięćdziesiąt) złotych,
II.	w pozostałym zakresie powództwo oddala,
III.	nie obciąża powódki kosztami zastępstwa prawnego pozwanej,
IV.	wyrokowi w punkcie I-szym nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 2.000 (słownie: dwa tysiące) złotych.
/-/ Helena Matych	/-/ SSR Adam Nowak	/-/ Witold Git
UZASADNIENIE
W dniu 27 października 2005 r. powódka Ilona Tych złożyła w tutejszym Sądzie Pracy pozew przeciwko pracodawcy firmie "NIWEX" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Skierniewicach o wypłacenie premii, odszkodowanie za poniesione straty moralne i utratę zdrowia, zwrot kosztów poniesionych przez nią badań lekarskich wstępnych oraz kontrolnych. W uzasadnieniu swego pozwu powódka wskazała, iż jest zatrudniona w pozwanej spółce od dnia 17 lutego 2004 r. na stanowisku spedytora-handlowca. tytułem wynagrodzenia otrzymuje pensję zasadniczą i premię uznaniową. Powódka podniosła, że wysokość premii jest zależna od dwóch składowych: od obrotów całej firmy i od obrotów indywidualnych powódki. W sierpniu 2005 r. powódka osiągnęła najwyższy obrót, a co za tym idzie powinna dostać również najwyższą premię. Ilona Tych podniosła, że dnia 16 sierpnia 2005 r. otrzymała upomnienie za mało efektywną pracę oraz niezdobywanie nowych klientów, co spowodowało, iż nie została jej wypłacona premia. Powódka wskazała, iż od tego momentu zaczęto ją szykanować i utrudniać pracę, pracowała bardziej w charakterze spedytora i nie miała czasu na pracę jako handlowiec. Stwierdziła, że szykany spotykały ją ze strony syna Prezesa Spółki Macieja Murasa. Objawiało się to obelżywymi zwrotami skierowanymi w jej stronę, wypowiadaniem nieuprzejmych tekstów, grożeniem, że zostanie z nią rozwiązana umowa o pracę. Powódka zgłaszała problem dręczenia psychicznego swojemu bezpośredniemu przełożonemu panu Pawłowi Mikołajczykowi, lecz ten nie zareagował. W dniu 8 września 2005 r. powódka została wezwana przez swojego przełożonego pana P. Mikołajczyk, który nakazał jej złożenie wypowiedzenia w trybie natychmiastowym, na co powódka się nie zgodziła. W dniu 12 września powódka zgłosiła się do lekarza z objawami nerwicy lękowej. Od tego czasu przebywała na zwolnieniu lekarskim (pozew k. 1-2).
Pozwana w dniu 21 listopada 2005 r. złożyła odpowiedź na pozew, żądając oddalenia powództwa w całości oraz zasądzenia od powódki na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Pozwana wskazała, że około czerwca 2005 r. okazało się, iż powódka z nałożonych na nią zadań służbowych wywiązywała się bardzo mało efektywnie, zaś jej przełożony Paweł Mikołajczyk udzielał jej ustnych upomnień odnośnie jej wydajności jak i stylu pracy. Podniosła ponadto, że powódka w czasie godzin pracy zajmowała się także załatwianiem spraw prywatnych np. przesyłanie prywatnych e-maili, rozmowy w internecie na gadu-gadu. Pozwana wskazała, że z § 4 "Regulaminu wynagradzania" obowiązującego w pozwanej spółce wynika, że pracownik może otrzymać premię, która ma charakter uznaniowy. Decyzję o przyznaniu tej premii podejmuje i określa jej wysokość określa Prezes zarządu spółki, po zasięgnięciu opinii bezpośredniego przełożonego pracownika. W przypadku powódki opinię wyraził jej przełożony Paweł Mikołajczyk i była ona negatywna. W związku, z czym zdaniem pozwanej roszczenie o wypłacenie premii za sierpień i wrzesień jest całkowicie bezzasadne. Zdaniem pozwanej roszczenie powódki Ilony Tych o odszkodowanie za straty moralne oraz utratę zdrowia również jest całkowicie bezzasadne, nie poparte żadnymi dowodami i sprzeczne z art. 8 Kodeksu pracy. Pozwana stwierdziła również, że fakty podane przez powódkę są nieprawdziwe (odpowiedź na pozew k. 11-14). W piśmie procesowym z dnia 12 maja 2006 r. powódka sprecyzowała zgłoszone w pozwie roszczenia, żądając zasądzenia premii za lipiec w wysokości 2.425,00 złotych brutto, za sierpień 2.118,00 złotych, odszkodowania za poniesione straty moralne w wysokości 2.000,00 złotych oraz zasądzenia kwoty 90,00 złotych tytułem zwrotu kosztu badań wstępnych i kontrolnych. Na rozprawie w dniu 20 czerwca 2007 r. powódka zmodyfikowała podstawę prawną żądania kwoty 2.000 złotych oświadczając, iż domaga się odszkodowania w kwocie 2.000 zł za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu, a nie z tytułu mobbingu (pismo k. 23, protokół rozprawy k. 137). Pozwana działająca w sprawie przez pełnomocnika będącego radcą prawnym konsekwentnie w toku całego postępowania wnosiła o oddalenie powództwa w całości. Próby ugodowego załatwienia sporu nie odnosiły pozytywnego rezultatu (bezsporne).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Powódka Ilona Tych była zatrudniona w pozwanej firmie "NIWEX" Sp. z o.o. na stanowisku handlowiec-spedytor od dnia 17 maja 2004 r. na podstawie umowy o pracę. Wynagrodzenia pozwanej składało się z wynagrodzenia zasadniczego w wysokości 2.000,00 złotych brutto oraz premii uznaniowej, przyznawanej fakultatywnie w oparciu o § 4 "Regulaminu wynagradzania" obowiązującego w pozwanej spółce. Decyzję o przyznaniu premii podejmował prezes zarządu, po zasięgnięciu opinii bezpośredniego przełożonego pracownika. Bezpośrednim przełożonym powódki był Paweł Mikołajczyk - kierownik działu handlowego. W dniu 16 sierpnia 2005 r. powódka otrzymała pisemne upomnienie, spowodowane niezadowalającymi wynikami pracy, brakiem zaangażowania i inicjatywy w wykonywaną pracę. Od przedmiotowego upomnienia powódka odwołała się pismem z dnia 23 sierpnia 2005 r., wskazując, że stara się należycie wywiązywać z powierzonych jej zadań, ale obecny rynek usług transportowo-spedycyjnych jest wysoce konkurencyjny i pozyskanie każdego nowego klienta wymaga dużego wysiłku. Nałożona na powódkę kara upomnienia nie została uchylona. Na początku 2005 r. pomiędzy powódką, a Maciejem Muras, zatrudnionym na stanowisku pełnomocnika zarządu, synem prezesa zarządu, rozpoczął się konflikt. Sąd ustalił, iż podłożem konfliktu stało się zdarzenie, mające miejsce w stołówce zakładowej. W czasie obiadu w obecności innych pracowników, Maciej Muras stwierdził, że kobiety lecą na pieniądze i środki materialne. Powódce Ilonie Tych to stwierdzenie nie spodobało się i zwróciła Maciejowi Muras uwagę, że jest za młody, żeby wypowiadać się o wszystkich kobietach w ten sposób i żeby powstrzymał się od wyrażania tego typu opinii. Od tego zdarzenia powódka była przez Macieja Murasa szykanowana. Przejawiało się to w używaniu w stosunku do powódki obraźliwych słów np. jesteś p...., groził powódce, że ją w .... z pracy. Wyzwiska i groźby wyrzucenia powódki z pracy trwały aż do 12 września 2005 r., gdy to powódka przestała pracować z powodu zwolnienia lekarskiego. Powódka dostawała również od Macieja Murasa obraźliwe informacje tekstowe za pomocą komunikatora "gadu-gadu" .................... . Na skutek sytuacji w miejscu pracy powódka nabawiła się nerwicy lękowej. Ponieważ zły stan zdrowia powódki pogłębiał się i był widoczny w pracy, powódka została skierowana na kontrolne badania lekarskie, których koszt w wysokości 50 złotych sama pokryła. Sąd ustalił ponadto, że powódka pokryła również koszty wstępnych badań lekarskich w wysokości 40 złotych. W dniu 8 września 2005 r. powódka została wezwana przez swojego przełożonego pana Mikołajczyka, który nakazał jej złożenie wypowiedzenia w trybie natychmiastowym, na co powódka się nie zgodziła. W dniu 12 września 2005 r. powódka zgłosiła się do lekarza z objawami obniżonego nastroju, bólów głowy, połączonych z nerwowością spowodowanych sytuacją w pracy. Jeszcze po odejściu z pracy w pozwanej spółce powódka leczyła się z powodu zaburzeń depresyjnych nawracających - zaświadczenie lekarskie, wydane dnia 13 marca 2007 r., zaś na zwolnieniu lekarskim przebywała do dnia 19 grudnia 2005 r. Dnia 28 lutego 2006 r. umowa o pracę uległa rozwiązaniu na mocy porozumienia stron z inicjatywy powódki. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: dokumentów prywatnych dołączonych do akt postępowania przez obie strony, w szczególności akt osobowych powódki, regulaminu wynagradzania, wydruków komputerowych z komunikatora "gadu-gadu" (k. 79-83), zaświadczeń lekarskich (k. 120-121), zeznań powódki (k. 125-127) oraz zeznań świadka Magdaleny Sitek (k. 112-114).
Autentyczności złożonych do akt niniejszego postępowania dokumentów prywatnych żadna ze stron nie kwestionowała, w związku z czym Sąd również nie miał wątpliwości co do ich wartości dowodowej i uznał je za przydatne dla ustalenia stanu faktycznego. Zwłaszcza wydruki komputerowe z komunikatora "gadu-gadu" okazały się wartościowe dla ustalenia i oceny zachowania Macieja Murasa w stosunku do powódki. Z komunikatów kierowanych do powódki jednoznacznie wynika, że Maciej Muras zachowywał się w stosunku do Ilony Tych w sposób wulgarny, używając obraźliwych sformułowań oraz gróźb. Zresztą, co wymaga podkreślenia, Maciej Muras nie zakwestionował prawdziwości złożonych wydruków. Wobec powyższego Sąd uznał, że wersja przedstawiona przez powódkę zasługuje na uznanie za wiarygodną. Zeznania powódki znajdują potwierdzenie we wspomnianych wyżej tekstach z "gadu-gadu" jak również w zeznaniach świadka Magdaleny Sitek, którym Sądu także dał wiarę, bowiem świadek jako osoba obca w stosunku do stron, nie będąca już pracownikiem pozwanej spółki nie miała interesu w tym, aby zeznawać na korzyść którejś ze stron postępowania. Świadek zeznała, że pracując w "NIWEX" Sp. z o.o. sama doświadczyła nękania. Co prawda Magdalena Sitek nie była naocznym świadkiem zachowania Macieja Murasa w stosunku do powódki, jednak o nim wiedziała, ponieważ powódka często jej się żaliła, mówiła jej, że czuje się przez niego skrzywdzona. Powódka mówiła jej, że syn prezesa napada na nią w sposób słowny. Zeznania świadka w ocenie Sądu są spontaniczne, nie nacechowane przesadną szczegółowością, spójne i pozostają w zgodzie z zeznaniami samej powódki oraz informacjami uzyskanymi dzięki komunikatorowi "gadu-gadu". Opisany przez świadka stan psychiczny powódki znalazł z kolei odzwierciedlenie w zaświadczeniach lekarskich, z których wynika, że leczyła się ona na depresję, nerwicę lękową w trakcie trwania stosunku pracy jak również po jego ustaniu.
Zeznania pozostałych świadków: Pawła Mikołajczyka, Andrzeja Cabana, Tadeusza Wrony, Macieja Muras i Jana Murasa Sąd uznał za niewiarygodne w takim zakresie, w jakim przedstawiają oni zachowanie Macieja Murasa. Wszyscy ci świadkowie twierdzą, że nie widzieli żadnego negatywnego zachowania Macieja Murasa w stosunku do powódki. Andrzej Caban zeznał, że stosunki między Maciejem Murasem a powódką układały się normalnie (...) nie zauważył negatywnych zachowań. Podobnie zeznawał Tadeusz Wrona: Nie zauważyłem takich negatywnych zachowań ze strony pracowników spółki w stosunku do powódki. Maciej Muras zeznał wręcz, że to powódka przeżyła zawód miłosny wobec jego osoby. Jan Muras również nic nie wiedział o zachowaniu swojego syna wobec powódki, choć codziennie jest w pracy i codziennie widywał powódkę. W opinii Sądu zeznania wskazanych świadków nie zasługują na danie im wiary. Zdaniem Sądu prezentują oni typową dla pracowników, zmuszonych zeznawać w procesach z udziałem swoich pracodawców, postawę, zawierającą się w twierdzeniu, że o niczym nie wiedzieli. Taki kształt zeznań jest spowodowany obawą o utratę pracy z jednej strony, z drugiej zaś niechęcią zeznawania przed Sądem nieprawdy, co prowadzi do przyjęcia bezpiecznej wersji, że niczego negatywnego nie widzieli. Tym bardziej, że sprawa dotyczy syna prezesa zarządu, głównego udziałowca spółki. Jednak z doświadczenia życiowego Sądu wynika, że nie jest możliwe, aby rzeczywiście pracownicy nic nie wiedzieli o postępowaniu Macieja Murasa, nawet jeśli nie byli naocznymi świadkami jego negatywnych zachowań, to powinni przynajmniej znać je ze słyszenia. Zwłaszcza trudno uwierzyć, że Jan Muras - prezes zarządu i ojciec Macieja Murasa nie był świadom jak postępuje jego syn. Z przyczyn powyższych w ocenie Sądu świadkowie ci nie stanowią obiektywnego źródła o faktach, mających znaczenia dla niniejszego postępowania. Zgodzić się należy jedynie z ich zeznaniami, w przedmiocie zasad przyznawania premii uznaniowej, bowiem znajdują odzwierciedlenie w regulaminie wynagradzania, obowiązującym w pozwanej spółce.
Sąd zważył co następuje:
Powództwo należało uwzględnić w zakresie zasądzenia odszkodowania z tytułu nierównego traktowania w zatrudnieniu w wysokości 2.000,00 złotych oraz zasądzenia kwoty 90,00 złotych, tytułem zwrotu kosztów badań lekarskich wstępnych i kontrolnych. W pozostałym zakresie powództwo należało oddalić. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na treści art. 183a kodeksu pracy, zgodnie z którym pracownicy powinni być równo traktowani w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, w szczególności bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, a także bez względu na zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony albo w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy. Równe traktowanie w zatrudnieniu oznacza niedyskryminowanie w jakikolwiek sposób, bezpośrednio lub pośrednio, z przyczyn określonych w § 1. Przejawem dyskryminowania w rozumieniu § 2 jest także:
1)	działanie polegające na zachęcaniu innej osoby do naruszania zasady równego traktowania w zatrudnieniu,
2)	zachowanie, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności albo poniżenie lub upokorzenie pracownika (molestowanie).
Powołane wyżej przepisy Kodeksu pracy wprowadzają generalną zasadę równego traktowania pracowników, znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Szczególną formą naruszenia zasady równego traktowania pracowników, którą ustawodawca zdecydował się wyeksponować, jest molestowanie, przejawiające się w każdym zachowaniu, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności albo poniżenie lub upokorzenie pracownika. W ocenie Sądu zachowanie Macieja Murasa w stosunku do powódki Ilony Tych niewątpliwie przybrało postać molestowania, zdefiniowanego w art. 183a § 5 pkt 2 k.p. Przejawiało się ono w używaniu w stosunku do powódki w obraźliwych słowach, grożeniem powódce, zwieńczone zaś zostało wysłaniem obraźliwych tekstów za pomocą komunikatora "gadu-gadu". Zachowanie Macieja Murasa tym bardziej zasługuje na negatywną ocenę, jeśli weźmie się pod uwagę, że był młodszy od powódki oraz był synem prezesa zarządu. Zdaniem Sądu Maciej Muras winien dołożyć wyższej nawet staranności w doborze słownictwa, którym zwracał się do pracowników oraz w przestrzeganiu właściwych form zachowania, aby nie dawać powodów do twierdzenia, że jest traktowany lepiej niż pozostali pracownicy oraz że może sobie pozwolić na obraźliwe, wywyższające się zachowanie w stosunku do innych pracowników zwłaszcza kobiet. Zachowanie Macieja Murasa prowadzi do wniosków wręcz przeciwnych. Wyraźnie widać, że wykorzystywał swoją uprzywilejowaną pozycję, wprowadzając stan zagrożenia utratą pracy przez powódkę jak również poniżając ją i upokarzając. Zachowania Macieja Murasa nie usprawiedliwiłoby nawet przyjęcie, że jego podłożem był konflikt natury prywatnej z powódką na tle jego związku z Michaliną Więcek, bowiem również w takiej sytuacji winien zachować zasady dobrego wychowania i powstrzymać się od używania obraźliwych zwrotów i epitetów.
Tymczasem trwający ponad pół roku okres molestowania doprowadził do wystąpienia u powódki zaburzeń zdrowia psychicznego w postaci depresji i nerwicy lękowej, którą leczyła jeszcze długo po odejściu z pracy. Ponadto skutkiem zachowania Macieja Murasa było podjęcie przez powódkę decyzji o odejściu z pracy, co w ocenie Sądu zawsze stanowi dla pracownika ostateczność i łączy się z negatywnymi przeżyciami zwłaszcza, że powódka była matką samotnie wychowującą niepełnosprawne dziecko. Sąd zasądził na podstawie art. 183d odszkodowanie w żądanej przez powódkę wysokości 2.000,00 złotych. Zgodnie z tym przepisem osoba, wobec której pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, ma prawo do odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę, ustalane na podstawie odrębnych przepisów. Sąd uznał, że odszkodowanie w wysokości 2.000,00 złotych jest słuszne i przychylił się w tym zakresie w całości do żądania pozwu. W doktrynie uznaje się, iż ustalając wysokość odszkodowanie w takich przypadkach należy brać pod uwagę jakie skutki wywołało molestowanie czy dyskryminowanie u pracownika, w szczególności czy i w jakim zakresie wywołało chorobę psychiczną lub psychosomatyczną. Odszkodowanie powinno być niższe, jeśli skutki te wystąpiły w minimalnym stopniu. Ponadto przyznane odszkodowanie powinno przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość dla ofiary oraz jednocześnie dotkliwość dla sprawcy. Biorąc wskazane kryteria pod uwagę Sąd uznał, że kwota w wysokości 2.000,00 złotych będzie sprawiedliwa. Fakt molestowania powódki niewątpliwie miał miejsce w niniejszej sprawie, ponadto wpłynął on negatywnie na jej zdrowie psychiczne oraz doprowadził do długotrwałego leczenia i zrezygnowania przez nią z pracy. W ocenie Sądu uwzględnienie żądania powódki w tym zakresie (tj. kwoty 2.000 złotych) jest minimalną dolegliwością dla pozwanej spółki. Zdaniem Sąd w niniejszej sprawie były podstawy do zasądzenia znacznie wyższej kwoty z ww. tytułu. Jednak z uwagi na uchylenie, art. 4771 § 1 k.p.c. Sąd nie mógł orzec ponad żądanie. Dyskryminacja jest nieuchronnie związana z naruszaniem godności człowieka, której poszanowanie jest nakazem nie tylko prawnym (art. 30 konstytucji RP, art. 113 k.p.) lecz również moralnym (tak SN w wyroku SN z dnia 11 kwietnia 2006 r. IPK 169/05 OSNP 2007/7-8/93). Z art. 229 § 6 kodeksu pracy wynika, że badania lekarskie wstępne i kontrolne przeprowadzane są na koszt pracodawcy. Pracownik w myśl art. 211 pkt 6 k.p. ma obowiązek poddawania się wstępnym, okresowym i kontrolnym oraz innym zleconym badaniom lekarskim, zaś pracodawca powinien dbać o wywiązywanie się przez niego z tego obowiązku, gdyż ma on obowiązek zapewnienia przestrzegania w zakładzie pracy przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy (art. 207 § 2 kpt. 2 k.p.). Na pracodawcy ciążą także obowiązki finansowe związane z koniecznością pokrywania przez niego kosztów przeprowadzanych badań lekarskich, w tym także wynagrodzenia pracownika oraz kosztów jego przejazdu na badania. Jest bezspornym, iż powódka opłaciła koszt badania wstępnego i okresowego, których to kosztów pracodawca jej nie zwrócił. Wobec czego Sąd nie miał wątpliwości, co do zasadności zgłoszonego przez powódkę żądania zasądzenia kwoty 90,00 złotych, tytułem zwrotu kosztów wspomnianych badań, poniesionych przez powódkę. Żądanie zasądzenia premii uznaniowej za miesiące lipiec i sierpień 2005 r. Sąd uznał za nieuzasadnione i powództwo w tym zakresie oddalił w oparciu o treść § 4 Regulaminu wynagradzania, zgodnie, z którym pracownikowi może być przyznana premia, która ma charakter uznaniowy. Decyzję o jej przyznaniu i jej wysokości podejmuje prezes zarządu pozwanej po zasięgnięciu opinii bezpośredniego przełożonego pracownika. W orzecznictwie i doktrynie przyjął się pogląd, zgodnie, z którym premia uznaniowa ma charakter nagrody, jest fakultatywna, zaś decyzją o jej przyznaniu zależy od uznania pracodawcy. W taki przypadku istnienie roszczenia o wypłatę premii uzależnione jest od jej przyznania. Tymczasem Sąd ustalił, iż powódce nie została przyznana premia za miesiące sierpień i wrzesień 2005 r. Sąd ustalił bezspornie, iż zarówno przyznanie premii jak i określenie jej wysokości należało do swobodnego uznania pracodawcy. W istocie więc premia u pozwanej miała charakter nagrody.
Sąd orzekł o kosztach procesu na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z zawartą w tym przepisie zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, z której wynika, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowej obrony oraz w oparciu o treść art. 102 k.p.c. zgodnie z którym w wypadkach szczególnie uzasadnionych Sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej kosztami. W niniejszej sprawie powódka co prawda przegrała w zakresie żądania zasądzenia premii, to jednak obciążanie jej kosztami zastępstwa prawnego strony pozwanej w ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia. Powódka wygrała w zakresie zasądzenia na jej rzecz odszkodowania z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu oraz w zakresie zwrotu kosztów badań lekarskich. Ponadto pracownik w procesie z pracodawcą jest z reguły stroną słabszą, tym bardziej jeżeli nie jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, ma również daleko mniejsze możliwości finansowe. Zwłaszcza na tle niniejszej sprawy obciążenie powódki kosztami zastępstwa procesowego pozwanej spółki byłoby nieuprawnione, skoro z powodu molestowania zmuszona była odejść z pracy, będąc matką samotnie wychowującą niepełnosprawne dziecko. Na podstawie art. 4772 k.p.c. Sąd z urzędu nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności w punkcie pierwszym w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika.
/-/ SSR Adam Nowak